Gen. Clarence R. Huebner

Lieutenant General CLARENCE RALPH HUEBNER

„General Hobnails-man”

(Listopad 24, 1888–Wrzesień 23, 1972)

Opisując ważne postacie 1 Dywizji Piechoty warto wspomnieć także o Lt. General Clarence Huebner’ze, dowódcy „Big Red One”, który objął jednostkę w dosyć trudnym momencie swojego istnienia, kiedy to „Pierwsza” miała równie długą listę zwycięstw na froncie, co skarg na niesubordynację i łamanie wojskowych regulaminów. Generał stał się symbolem przywrócenia 1 Dywizji w armijne ryzy. Jednostka pod jego dowództwem brała udział w pierwszych kampaniach na ETO- od lądowania w Normandii, aż po przełom lat 1944/45.

Clarence pochodził z Bushton w stanie Kansas, dzieciństwo spędził pracując na farmie. Wstąpił do 18 Pułku Piechoty w 1910 roku, gdzie po siedmiu latach służby został sierżantem.

Podczas I wojny światowej dowodził kolejno kompanią, pułkiem (28 Pułk Piechoty) i batalionem wchodzącym w skład 1 Dywizji Piechoty. Szczególnie wsławił się w walkach o Cantigny przez Soissons, Saint-Mihiel i Meuse-Argonne dostając za zasługi dwa Distinguished Service Cross, Distinguished Service Medal i Silver Star.

Po wydarzeniach I wojny światowej wrócił do Stanów, gdzie w 1921 roku poślubił Florence Barter, a w 1924 rozpoczął pracę w Command and General Staff School w Fort Leavenworth, którą skończył w 1933 roku. Przed objęciem ,,Big Red One” był szefem sztabu wojsk lądowych i dyrektorem treningów dla uzupełnień. Na tym stanowisku zdołał połączyć umiejętności praktyczne z doświadczeniami oficera- sztabowcy, co zadecydowało o nowym przydziale służbowym.

W kwietniu 1943 roku, gdy został dowódcą, zastępując Maj. Gen. Terry’ego Allen’a, zastał 1 Dywizję niezdolną do ponownego podporządkowania się monotonii żołnierskiego życia w koszarach. Weterani z Afryki Północnej i Sycylii nie zamierzali ponownie przechodzić przez proces szkolenia, ich marzeniem był powrót do Stanów. Sztab generalny nie chciał pozwolić sobie na utratę jednej z nielicznych doświadczonych bojowo jednostek. Sposobem Huebnera na podwładnych były szkolenia, treningi, marsze, ćwiczenia, musztra i surowe przestrzeganie regulaminu. Te cyklicznie powtarzające się czynności pozwoliły żołnierzom Jedynki na podciągnięcie swoich umiejętności, nauczenia się współpracy między weteranami, a rekrutami oraz poprawę opinii dowództwa. Generał stworzył przyszłych bojowników Big Red One.

Generał Huebner poprowadził w bój ,,Wielką Czerwoną Jedynkę” na plaży Omaha 6 czerwca 1944 roku, pchnął dywizję na Saint- Lo, powstrzymał niemiecką kontrofensywę pod Mortain, zaczął wypychać wojska wroga z Francji, po wyjściu z tzw. „rejonu bocage” i w kulminacyjnym punkcie dowodził 1 Dywizją pod Aachen, oraz w lasach Hurtgen Wald. W styczniu 1945 roku został awansowany na dowódcę V Korpusu, którym przekroczył Ren i dotarł aż nad Łabę gdzie jego żołnierze nawiązali kontakt z Armią Czerwoną.

Po zakończeniu zmagań w czasie II wojny światowej generał został tymczasowo mianowany wojskowym gubernatorem amerykańskiej strefy okupacyjnej Niemiec. Krótko po dostaniu tego tytułu odszedł na emeryturę (1950). W 1951 roku został dyrektorem New York State’s Civil Defense Commission, piastując ten urząd przez kolejne dziesięć lat. Był zwolennikiem budowania schronów atomowych.

Generał Huebner zmarł w 1972 roku i został pochowany w Arlington National Cemetery(Narodowy cmentarz w Arlington). Pomimo początkowych obaw, żołnierzy „Jedynki” otoczyli go szacunkiem, uznając jego kwalifikacje i nieugiętość. Huebner swoim działaniem zapisał się na stałe do grona ważnych oficerów US Army okresu II wojny światowej.

Komentarze wyłączone.