Mortar M2 team

Moździerz M2 kalibru 60 mm to gładkolufowa, ładowana odprzodowo, stromotorowa, przenośna broń. Została stworzona, aby uzupełnić lukę pomiędzy granatem ręcznym a moździerzem kalibru 81mm.

Pod koniec 1920 roku US Army rozpoczęła badania nad bronią dla wsparcia piechoty. Departament Wojny ostatecznie zatwierdził 60 mm konstrukcję francuskiej firmy Edgar Brandt. 60 mm system zaprojektowany został przez utalentowanego francuskiego inżyniera broni Edgara Williama Brandta. Zakupiono licencję na budowę broni, model znormalizowano jako 60 mm M2. Próby przeprowadzono w latach 1930 i pierwsze zamówione 1500 moździerzy M2 dostarczono w styczniu 1940 roku. Produkowane były przez: Machinery Co, Kennedy-Van Saun i Firestone Tire and Rubber Company. W 1940 US Army miała tylko 768 moździerzy 60 mm M2, do końca wojny na stanie US Army, USMC i armii sił sprzymierzonych wyprodukowano łącznie ponad 67500 sztuk.


M2 składał się z 3 głównych części: lufy – 12,8lb, dwójnogu – 16,4lb oraz płyty oporowej – 12,8lb. Całkowita waga moździerza M2 wynosiła 42lb. Podobnie jak wszystkie bronie, 60mm moździerz miał mocne i słabe strony. Dobrze wyszkolonych sekcja moździerza mogła postawić zaporę ogniową prawie ze 100 pocisków w ciągu minuty. Wyszkolona załoga mogła w ciągu minuty wystrzelić 18 celnych pocisków. Była to idealna broń do walki w wąwozach, terenie pagórkowatym, górzystym oraz podczas walk w mieście. W porównaniu do moździerzy innych armii o zbliżonym kalibrze, M2 był najbardziej skuteczną bronią w tamtych czasach. Przy maksymalnym zasięgu 2000 jardów miał 3 razy większy zasięg niż japoński moździerz Model 89 kalibru 50mm.

Dane techniczne:

  • Kaliber – 60 mm
  • Minimalny zasięg – 100 jardów
  • Maksymalny skuteczny zasięg – 1000 jardów
  • Maksymalny zasięg – 2000 jardów
  • Waga – 42 funty
  • Płyta oporowa – 13 funtów
  • Dwójnóg – 16 funtów
  • Lufa – 13 funtów
  • Kąt ostrzału – +40 ° do +85 ° (w pionie), 7 ° (w poziomie)
  • Skuteczna szybkostrzelność – 18 pocisków na minutę
  • Maksymalna szybkostrzelność – 30 – 35 pocisków na minutę
  • Długość lufy – 28,6 cali
  • Prędkość wylotowa pocisku – 535 stóp na sekundę
  • Celownik – M4
  • Projektant – Edgar W. Brandt

1 jard = 0,9 metra = 3 stopy
1 funt (lb) = 0,45 kg

Amunicja i wyposażenie:

  • HE M49A2 (High Explosive)- odłamkowy, kolor OD, żółte oznaczenia (przed 1943 kolory były odwrotnie) waga – 2,94lb, skuteczny promień rażenia – 17 jardów wytwarzając przy tym ponad 200 odłamków, zapalnik M5
  • WP Smoke M302 (White Phosphorus) – dymny, kolor szary, pasek i oznaczenia w kolorze żółtym, waga – 4,02lb, prędkość początkowa pocisku – 439 stóp na sekundę, zdolny wytworzyć zasłonę dymną a także spowodować straty, zapalnik M5
  • Illumination M83 – flara, kolor szary, czarne oznaczenia, waga – 3,72lb, maksymalny zasięg – 1000 jardów, po otworzeniu się spadochronu na wysokości 800 stóp oświetla powierzchnię o średnicy 100 jardów przez 25 sekund, zapalnik M5
  • Practice M50A2 – ćwiczebny, kolor jasnoniebieski, białe oznaczenia, waga – 2,94lb, po uderzeniu w ziemię wytwarza obłok białego dymu, rozmiary i waga takie same jak w HE M49A2, zapalnik M5
  • Drill M69 – ćwiczebny, kolor czarny, białe oznaczenia, waga – 2,94lb, zapalnik M4



Od lewej: Drill M69, M49A2 High Explosive, WP Smoke M302, Illumination M83.

Przyjmuje się, że podczas II Wojny Światowej łącznie wyprodukowano około 51,756,000 pocisków. Wszystkie pociski dodatkowo przenoszone były w podłużnych pojemnikach (tubach) o okrągłej podstawach wykonanych z metalu.
Amunicja przenoszona była w wielu rodzajach toreb amunicyjnych, jednak najpopularniejsze i najczęściej stosowane z nich to:

  • Bag, Ammunition, M1 (wczesnowojenny typ torby amunicyjnej)
  • Bag, Ammunition, M2 (typ późniejszy, posiadający przednią i tylną kieszeń)
  • Bag, Carrying, Ammunition, M1 (GP Bag – General Purpose Bag)

M4 Kolimator

NOS M4 Sight in EXC M14 Box w/Strap, NOS M2 and M2A1 Ammunition Bags in OD#7, NOS M4 Tool Roll w/NOS WW2 Oiler, NOS Cleaning Rod, NOS M37 Instrument Light, NOS M3 Shoulder Pads in OD#7, NOS All Canvas M308 Sling/Muzzle Cover in OD#7 (w/1945 Tag), restored 1945 M49A2 60MM Round w/M50A1 Tube.

Organizacja:
Do obsługi moździerza M2 wystarczyło 3 ludzi, pozostali członkowie drużyny pełnili funkcję amunicyjnych. W kompanii znajdowały się 3 sekcje moździerza (1 moździerz na sekcje). Przydziałową bronią dla sekcji moździerza był M1 Garand lub M1 Carbine.

Skład:

  • dowódca plutonu (platoon leader), w stopniu porucznika;
  • sierżant plutonu (platoon sergeant), w stopniu sierżanta;
  • 3 dowódców sekcji (squad leader), w stopniu kaprala;
  • 3 celowniczych (gunner);
  • 3 ładowniczych (assistant gunner);
  • 9 amunicyjnych (ammo bearer).

Obsługa 60 mm M2 wykonuje ćwiczenia pod czujnym okiem dowódcy plutonu i sierżanta plutonu. Camp Pendleton w Kalifornii, 1944.

Obsługa 60mm M2 podczas realizacji zadania ogniowego. Iwo Jima .

Działoczyny:

W składzie obsługi moździerza 60 mm jest jeden kapral (squad leader). Niesie ze sobą w pokrowcu płytę oporową M4, części zamienne, kolimator M4, lornetkę, kompas, wycior oraz amunicję w torbie amunicyjnej M1. Następnie mamy celowniczego (gunner), który niesie dwójnóg oraz amunicję w torbie amunicyjnej M2. Kolejnym żołnierzem jest ładowniczy (assistant gunner) niesie lufę w worku, tyczki celownicze włożone w lufie oraz amunicję w torbie amunicyjnej M2. Amunicyjni (ammo bearer) są nosicielami amunicji i noszą po dwanaście sztuk amunicji każdy w torbach amunicyjnych M2.

Na komendę dowódcy sekcji „Halt” wszyscy członkowie drużyny automatycznie przygotowują posiadany sprzęt do działania bojowego. Aby przestawić moździerz z pozycji marszowej do pozycji bojowej, lider drużyny podaje komendę „Action!”. W tym samym czasie porusza się do przodu i kładzie płytę oporową tam gdzie moździerz ma być zmontowany. Celowniczy i ładowniczy łączą dwa główne elementy M2 (lufa i dwójnóg) ze sobą i połączone montują na płycie oporowej. Następnie na wstępnie usadowiony 60 mm moździerz kapral w miejsce prowadnicy montuje kolimator M4 po czym odchodzi od M2 kilka kroków i przystępuje do obserwacji przedpola za pomocą lornetki artyleryjskiej. Ładowniczy ustawia moździerz poprzez ustawienie płyta podstawy i rozciągnięcie dwójnogu w miarę możliwości, następnie obracając pokrętła skrętu około siedmiu (7) oraz obracając korby podnoszące około piętnastu (15) uzyskuje wstępne spoziomowanie. Kolejno rozstawia tyczki celownicze w linii moździerz – cel zgodnie z wcześniejszymi rozkazami dowódcy. Celowniczy przystępuje do wprowadzenia nastaw zasadniczych (wstępnych) na kolimatorze (mikrometr wysokości na sześćdziesiąt pięć stopni (65 °), pokrętło mikrometr ugięcia na zero (0). Następnie wyrównuje białą linię na kolimatorze z czarną linią na lewej krawędzi stawki bazowej, a uzyskanie krzyża oraz ewentualne korekty dwójnoga do przodu, tyłu, w prawo lub w lewo powoduje w rezultacie właściwe spoziomowanie 60 mm M2.

W czasie gdy ładowniczy i celowniczy ustawiają moździerz amunicyjni przygotowują amunicję do użycia, ustawiając się z tyłu po prawej i lewej stronie w pozycji lezącej. Składanie moździerza przebiega w odwrotnej kolejności, z tym wyjątkiem, że celowniczy przenosi cały moździerz łącznie z płytą oporową. Każdy żołnierz z obsługi musi być gotowy na zmianę kierunku ostrzału na komendę kaprala „Fall Out”. Na komendę lidera drużyny „Out of Action” celowniczy zdejmuje kolimator M4 i chowa go do skórzanego futerału. Potem opuszcza podnosząc korby i porusza mechanizm ruchu w prawo i zabezpiecza nogi zapinając je skórzanym paskiem. Na kolejną komendę „Forward” celowniczy podnosi moździerz i cała obsługa jest gotowa do zmiany stanowiska ogniowego. W tym czasie ładowniczy zabiera tyczki celownicze, odpowiada za nie do kolejnego rozstawienia.

Przy następnym rozstawianiu, dowódca wyznacza miejsce rozstawienia moździerza poprzez położenie tam pokrowca kolimatora M4. Każdy żołnierz z drużyny moździerza M2 musi znać zadania pozostałych. Członkowie drużyny zamieniają się miejscami na komendę dowódcy „Fall Out One” przez co następuje przesunięcie o jedno miejsce – celowniczy wycofuje się i zajmuje miejsce amunicyjnego, ładowniczy celowniczego itd.

Sposób wprowadzania poprawek przy strzelaniu z 60 mm M2 polega na korekcie namiarów obserwując miejsce wybuchu pocisku. Możliwe jest padanie pocisków nad celem bądź poniżej celu. Następnie stopniowo zmniejsza lub zwiększa zakres, dopóki pociski nie są nakierowane na cel. (Przykład) jeśli wstępny zakres był (700) siedemset metrów i pocisk ułożył się poniżej celu, w celu dalszego wybuchu zakresie zmienia się na (800) osiemset metrów. Jeśli w następnym strzale pocisk przeleciał nad celem zmniejszy zakres do (750 ) siedemset pięćdziesiąt metrów. Jeśli jeszcze pocisk pada poza cel następny zakres będzie (725) siedemset dwadzieścia pięć metrów.

Przykładowe komendy:

„Initial Fire Order 800 Zero Base Stake One Round.”
Pocisk padł poniżej celu i z prawej strony.
„Subsequent Fire Order 900 Left 30 One Round.”
Pocisk przeleciał nad celem i z lewej strony.
„Subsequent Fire Order 850 Right 10 One Round. „
Pocisk padł poniżej celu ale w linii.
„Completion of Fire Adjustment 875 0 One Round. „
Pocisk trafił w cel.

Jeżeli pocisk nie wypalił i pozostał w lufie kapral podaje komendę „Miss Fire!”. Pierwszą rzeczą, którą wykonuje obsługa M2 to odczekanie (1) jednej minuty i oddalenie się od moździerza na bezpieczną odległość. Po upływie jednej minuty celowniczy podchodzi do moździerza i demontuje kolimator M4 po czym chowa go do skórzanego futerału. Uderza w podstawę lufę, jeżeli nie nastąpi wystrzał oczekuje na przybycie ładowniczego. Wspólnie przystępują do procesu rozładowania niewypału. Celowniczy składa dwójnóg i opiera lufę na prawym udzie, następnie powoli przechyla lufę ku dołowi. Prawą rękę ma umiejscowioną przy wylocie z lufy. Ładowniczy przytrzymuje lufę prawą ręką a lewą ma przy wylocie lufy. Powoli przechylają lufę do momentu gdy pocisk znajdzie się przy wylocie z lufy. Ładowniczy wyjmuje delikatnie pocisk i podaje go amunicyjnemu, który odnosi niewypał do tyłu i próbuje odnaleźć przyczynę braku odpalenia.



Mortar M2- SH Wielka Czerwona Jedynka

Mortar M2- SH Wielka Czerwona Jedynka

Komentarze wyłączone.